Umudumu kaybedemiyorum ben. Elimde değil yani. Yapıma aykırı. Hayatın her şeye rağmen muhteşem olduğuna dair inancımı yitiremiyorum. Müziğin yarattığı harika histen uzaklaşamıyorum. Gülmeden geçiremiyorum hiçbir günümü. Bazen kocaman, bazen minicik motivasyonlarım var; ama onlar hep bir şekilde var işte. Kaybedemiyorum onları. Benim dünyam fazla renkli, fazla hayalperest; ama hangi dünyanın gerçek olduğunu nereden biliyoruz ki? Hangi zamanın doğru olduğunu ya da? Yaşadığımız herhangi bir anın - zihnimizde ya da somut dünyamızda - ne kadar gerçek olduğuna kim karar veriyor? Benimkine ben karar veriyorum mesela. Bazı şeylerin sadece zihnimde olması onları yaşamadığım anlamına gelmez. Gelir mi? Yaşıyorum ben. Hissediyorum sonuçta. Hani daha önce hiç yapmadığınız bir şeyi ilk defa denediğinizde bazen onu yıllardır yapıyormuş gibi hissedersiniz ya - ya da hisseder misiniz - işte ondan. Bazen düşünüyorum, zihnimde duyduğum, sadece benim duyduğumu zannettiğim müziği aslında başkası da duymuş mudur diye. Ya da sadece benim gördüğüme inandığım bir görüntüyü başkası da görmüş müdür acaba? Benim hissettiğimi bir başkası da hissedebiliyorsa diğerleri neden olmasın?

Şimdi ben yazıyorum, siz okuyorsunuz. Bazen katılıyorsunuz, hislerinize tercüman oluyorum. Bazen ne saçmalıyor bu kız yahu diyorsunuz. Bir de şu açısı var ama diye düşünüyorsunuz belki. Hiç önemli değil. Siz okuyorsunuz ya en azından, o bana yetiyor. Ben hissettiklerimi, düşündüklerimi paylaşabiliyorum ya sizlerle, işte o beni mutlu ediyor zaten. Bu kadar farklı insanın olduğu bir dünyada ortak bir noktada buluşabiliyorsak, aynılığı yakalayabiliyorsak o da bir şeydir.

Bazen şarkı da yazıyorum ben. Arkadaşlarıma dinletiyorum. Çeşitli yorumlar yapıyorlar. Onlara ne hissettirdiğini anlatıyorlar şarkının. Benim yazarken hissettiğimden çok farklı da olabiliyor onların hisleri zaman zaman. Ben o farklılıkları duymayı seviyorum. Ortak olan, o şeyin herkese bir şey hissettirmiş olması. Hissedilenler farklı olsa bile. O da beni çok mutlu ediyor. Farklılıklar içinde aynılığı yakalamak ne kadar da doğal, heyecan verici. Aslında ne kadar da benziyoruz hepimiz. Aslında ne kadar aynıyız, ne kadar tekiz.

iyi ki

Dibi boylamak bazen öyle güzel oluyormuş ki. Şu anki birçok güzelliği o sayede yaşıyor olabilirim. Bizi tatmin etmeyen bir sürü şey yaşıyoruz, yaşayacağız; ama bazen o şeyler bizim için en iyisi oluyor. Tam da şu sıralar kendi hayatımla ilgili böyle hissediyorum. İyi ki diyorum. İyi ki.

Kalbimde hissettiğim coşkuyu anlatamam. Bunu tam da bahar gelirken öyle bir haykırmak istiyorum ki. İçimde tutamıyorum. Kalbim yerinden fırlayacak gibi. Üstelik tek sebebi benim. İşte en güzeli o. Başka bir şeye bağlı değil coşkum. Sadece bana bağlı. Sadece benden kaynaklı.

Of! İyi ki işte! İyi ki!

Ben ağır adam sevmiyorum. Rahat olsun. Ne bileyim bodoslama girsin konuya. Net olsun. Oyunlar oynamasın. Kanırtmasın. Sohbet etmeyi becerebilsin. Hiç susmasın; ama boş konuşmasın da. Açık olsun yeniliklere, değişime. Spontane yaşasın. Çocuk olsun biraz; ama laubali de olmasın. Sarılmayı çok sevsin. Gülsün hep. Gülmenin en etkili vitamin olduğunu bilsin. Nasıl göründüğünü umursamasın. Sevsin. Sevgisini de belli etsin. Mıç mıç olsun demek değil bu. Kendi yöntemleriyle belli etsin. Dürüst olsun. Sikinin doğrultusunda gitmesin. Kendi hayata bakış açısıyla yol alsın. Onun kendi hayatı olsun. Benim kendi hayatım olsun. Birbirimizi yükseltelim. 1+1=1 olsun.

Güniz Bilge anısına

Sene 2010. Aylardan Ağustos. Dünya Gençlik Kongresi kapsamında Peace Child Alpha Omega diye bir müzikal sahneledik Cemal Reşit Rey Salonu'nda. Ankara'dan İstanbul'a geldik kalabalık ekibimizle. Bize Boğaziçi Caz Korosu eşlik etti. Orada tanıştığım biri... Güniz Bilge.

Sene 2012. Aylardan Ocak. Ankara'da evimde oturuyorum. Ağlıyorum. Tamamen fani dertlerden. Sonra sosyal medya aracılığıyla öğreniyorum ki Güniz'i kaybetmişiz. Uğruna ağladığım tüm dertlerim anlamını yitiriyor.

Sene 2013. Aylardan Ocak. Güniz'i kaybedeli bir sene geçmiş. Anısına şarkılı, türkülü bir etkinlik düzenleniyor ve ben orada hiç tanıma fırsatı bulamadığım; ama herkesten dinlediğim, enerjisini hissettiğim Güniz için şarkı söylüyorum.

Bazen kendi cenazemi düşünürüm. Gariptir hissiyatı. Bugün de garipti. O kadar çok sevilmiş ki Güniz. O kadar mutlu etmiş ki insanları. O kadar çok hayata dokunmuş ki. Gidişiyle ağlatmış, anılarıyla güldürmüş. O kadar şanslıymış ki onu tanıyanlar.

Ölümden sonra ne olacağını hiçbirimiz bilmiyoruz; ama eğer ki bizi duyabiliyorsa, görebiliyorsa, hissedebiliyorsa bir şekilde, kocaman gülümsemiştir eminim. Kahkaha da atmıştır hatta. Şarkılarımıza güzel sesiyle eşlik etmiştir, çift ses yapmıştır. Parmaklarını senkoplu şıklatmıştır bizimle birlikte. Ağladıysa da ancak mutluluktan ağlamıştır. Belki biraz da özlemden; ama o kadar.

İyi ki varmış Güniz. Hala da var aslında.

Dedi ki:
"Bir an için ben olduğunu düşün. Ben sana baktığımda ne görüyorsam, ne düşünüyorsam, ne hissediyorsam aynısını gördüğünü, aynısını düşündüğünü, aynısını hissettiğini düşün. Mesela benim şu anda bacağıma hafifçe rüzgar vuruyor. Bileğim üşüyor. O meltemi benim hissettiğim gibi hissettiğini düşün. Bacağının üşüdüğünü düşün."

Dedim ki:
"Hassiktir!"

Bu ne demek biliyor musunuz? İşte bu bir demek. 1+1=1 demek. Tek vücut olmak demek.

Hayat döngüden ibaret. Dairesel yaşıyoruz. Bir an geliyor hep başa dönmüş oluyoruz; ama aslında bir önceki dönüşü tamamlarken edindiklerimizi üstüne eklemiş oluyoruz. Dolayısıyla her başa dönüş bizim için farklı da olmuş oluyor. Her seferinde karşımıza çıkan benzer sorunlarla farklı şekillerde başa çıkıyoruz. Mutluluklarımız her seferinde farklı bir coşkuyla oluyor. Tepkilerimiz ufak ya da kocaman değişikliklerle kendini gösteriyor.

Çoğu zaman bunu büyümek, olgunlaşmak olarak tanımlıyoruz. Herkesin tanımı kendine. Bu yüzden nasıl tanımladığımızın pek bir önemi de yok aslında. Aşk gibi. Hani aşkı nasıl tanımlarsan öyle yaşarsın ya, aynen öyle. Kimine göre senin yaşadığın basit bir yoğunluktur, sana ise kocaman bir patlama gibi gelir. Bu yüzden tanımlardansa hislerin önemi var. Tanımlarda buluşamayız belki her zaman; ama hislerde buluşabiliriz. Değişim hissinde buluştuğumuzda ister büyümek olarak tanımlayalım, ister başka bir şey, birbirimizi anlıyoruz. Döngüsel yaşamımızda başkalarının deneyimlerine, hislerine de yer veriyoruz farkında olarak ya da olmayarak.

Hayat gerçekten çok güzel. Değişim çok güzel. Değişmesek bu kadar keyif alamazdık belki de yaşamaktan. Bu kadar hissedemezdik.

Yaşasın değişim!

Ah, İstanbul!

Sevgili İstanbul,

Seni sevdim. Gözlerim kapalı dinledim seni. Kadın gibi, kısrak gibiydin. Sen sen olalı hiç böyle keder görmemiş gibi yorgun, üzgün ve yaşlanmıştın. Biraz da kilo almıştın ve ağlamıştın yine. Ben de sarıldım ince beline, öptüm gerdanından. Gülümsedin bana. İyi ki geldin dedin. Yedi tepenin yedisi de tüm ihtişamıyla karşımda dururken açtım kollarımı kocaman. İyi ki geldim diye bağırdım. İyi ki geldim; çünkü sen bana çok iyi geldin. Kalp kırıklarıma özenle davrandın. Bembeyaz sayfa açtın bana. Doldur bu sayfayı istediğin gibi dedin. Silgin de var istersen; ama kullanma, sen hatalarınla güzelsin, ben seni öyle kabul ediyorum dedin.

Dedim ya seni sevdim. Seni birdenbire değil, usul usul sevdim.

Gözlerim kapalı ve lunaparktaki oyuncaklardan birindeyim. Bedenimin ağırlığını hissediyorum. Düşüyorum. Başım dönüyor. Görüntü hızlı. Hafif üşüyorum. Çığlık atmak istiyorum, sesim çıkmıyor. Yükseliyorum. Sanki hiç düşmeyecekmişim gibi bir his. Öyle güçlü ki. Ağzım kulaklarımda bir yandan. Saçlarım uçuşuyor. Kuşbakışı görüntüler canlanıyor zihnimde. Göz ucuyla kanatlarımı görüyorum. Ufacık bir esinti hissediyorum tenimin üstünden kayıp giden. Titriyorum. Heyecanlıyım. Bırakıyorum sonra kendimi. Bir sıcaklık yayılıyor tüm damarlarıma. İçimden bir şeyler akıp gidiyor sanki. Tüm duyularım hassas. Tatlı bir korku hissediyorum hissetmekten korkmadığım. İstiyorum o korkuyu. Kozmik bir yolculuk yapıyorum sanki. Her yer, her şey, herkes rengarenk. Tam olması gerektiği gibi. Gözlerim kapalı ve gökyüzündeyim. Bedenim yer çekimine yenik; ama ne kadar muhteşem ki ruhum ve hayallerim değil.

karma(karışık)

Çok düşünürüm. Çok sorgularım. Kesin yargılar, net cümleler söylememeye çalışırım. Daha yumuşak geçişleri, kafa açmaları çok severim. Hayatta yaşadığımız her şeyin, karşılaştığımız her durumun bizim için en iyisi olduğuna, bizi hep daha ileriye taşıdığına inanırım. Doğrularımızla, hatalarımızla hep en güzelini yaşadığımızı düşünürüm. Herkesin iyi, vicdanlı, temiz, güzel olduğunu varsayarım. Sıfırdan başlatmam insanları. Hep artılarla başlatırım. Ben iyiysem herkes iyidir derim. Herkes sevgi doludur, herkes candandır, herkes gerçektir.

Bundandır ki bazen kafam karışır. Çok karışır. Bazı şeyleri algılamam mümkün olmaz. Beynimi zorlarım hep. Bakış açılarını tanımaya, anlamaya çalışırım. Her zaman başarılı olamam bunda. Birini ezip geçerek mutlu olmaya çalışan insanları anlayamam, hayvanları sevmeyen, doğadan kaçan insanları anlayamam, gözünü para hırsı bürümüş insanları anlayamam, bir canlıyı öldürebilen insanları anlayamam, gülmenin en etkili vitamin olduğunu unutmuş insanları anlayamam. Anlayamam; ama anlamaya çalışırım. Çalışırdım.

Son zamanlarda anlamak istemediğimi hissetmeye başladım. Korktum. Şimdi yeniden anlamaya çalışıyorum.

Karmaya inanıyorum. Yaşattığımız her şey kendi yaşantımızda karşımıza çıkar. Beatles'ı bir kez daha anlıyorum şimdi. Bir kez daha seviyorum.